ลูกหนังทะลุฟ้า บูคอรี ดือเระ ตอนที่ 1....
ตำบลลุโบะยิไร อ.มายอ จ.ปัตตานี บรรดาชาวบ้านร้านรางกระทั่งคนเก็บขี้ยางพาราไปขายต่างมีสีหน้าชื่นชมยินดีมีความสุขภูมิใจต่อความก้าวหน้าของลูกหลานเขาไม่น้อย แม้จะมีกลิ่นเขม่าปืนควันไฟใน 4จังหวัดชายแดนใต้จะคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเงียบหายไปนานเป็นข่าวดีที่กลบข่าว
แย่ที่เกิดขึ้นประจำวันของชาวบ้านในแถบนั่นได้ดีพอสมควร

อัสสาลามุอาลัยกุม คำแสดงความยินดีต่อชาวมุสลิมด้วยกัน ได้แสดงต่อครอบครัวของ บูคอรี ดือเระ บ่อยครั้งตั้งแต่เด็กหนุ่มผู้นี้ถูกทีมชาติไทยเรียกตัว ไปติดทีมชุดคิงส์คัพครั้งที่ 29

"ตอนนี้ที่บ้านส่วนใหญ่จะรู้กันหมดแล้วว่าผมติดทีมชาติ เพราะส่วนใหญ่ติดตามอ่านข่าวกันคนแรกที่มาแสดงความยินดีต่อผมก็คือ อารียะน้องชายเขาโทรมาให้คืนที่ 2 หลังจากอยุ่แคมป์ บอกว่าแถวบ้านดีใจมากที่ผมได้สร้างความภาคภูมิใจให้พวกเขา พ่อแม่ดีใจ มันนานมาแล้วจริงๆ ที่จะมีนักเตะ 4 จังหวัด ติดทีม ครั้งสุดท้ายนี่รู้สึกจะชื่อวินัย อะไรนี่แหละ แต่มันนานมากแล้วจริงๆ จนจำแทบไม่ได้"
กับภาคอื่นๆ แล้วอาจจะฟังคำพูดของเขายากสักนิด

เนื่องจากถ้อยคำของเขาจะมีสำเนียงในภาษายาวีอันเป็นภาษาคนมุสลิมท้องถิ่นปักษ์ใต้อยู่หรือแม้แต่ชาวใต้ก็อาจจะสะดุดกับจังหวะการพูดของเขา และสามารถที่จะรู้ได้ว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มมุสลิม เนื่องจากชาวมุสลิมก็ไม่พูดภาษาใต้อย่างไรก็ดี ภาษากลางของเขาถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดีกว่าคนอื่นๆ มาก

เนื่องจากเขาได้ร่ำเรียนกับสถานศึกษาไทยกลางมามาก อย่างสถาบันราชภัฏยะลา และสถาบันราชภัฎจันทรเกษม
คอรี ชื่อนี้เป็นชื่อที่คนแถวบ้านเรียกเขากันมาจนกระทั่งเขาหอบเสื้อผ้าสะพายกระเป๋าเข้าเมืองหลวง บรรดาเพื่อนที่บางกอกก็ยังใช้เรียกเขาอีก

"บางทีผมก็ขำๆ เหมือนกันที่ผู้ประกาศรายชื่อมักจะสะกดนามสกุลผมไม่ค่อยถูก่อนจะลงสนามแต่นานๆ ไปมันก็ชิน และไม่ค่อยสนใจมันมาก ในใจก็นึกวาสเดี๋ยวก็ผิดอีกนั่นแหละ แต่ผมก็หวังว่าหลังจากติดทีมชาติอาจจะมีคนเรียกชื่อถูกมากขี้น โดยเฉพาะลุงเผอิญ เทพหัสดิน"

เขากล่าวติดตลก "คอรีเป็นเด็กหนุ่มชาวพื้นเมืองขนานแท้เขาเกิดและเติบโตมากับสวนยางพารา ครอบครัวชาวสวนยางส่วนใหญ่กรีดยางได้วันละ 20 ผืน ก็พอจะอยู่กันได้อย่างสบายแล้ว ครอบครัวก็มีลูก 4 คน อย่างบูคอรีก็สามารถที่จะอยู่ได้อย่างสบายเช่นกัน"

ด้วยฐานะที่ไม่ลำบากนักเขาสามารถที่จะเติบโตขี้นมาเรียนหนังสืออย่างจริงจังได้ ในวัยเยาว์ตอนที่อยู่กับบ้านแน่นอนว่าเขา
ก็ต้องตื่นมาเช้ามาเก็บน้ำยางเหมือนคนอื่นๆ แต่เมื่อเขาตั้งอกตั้งใจจะเข้าเมืองใหญ่เพื่อเอาดีทางหนังสือเนื้อหา ทางบ้านก็ไม่ว่าอะไรปล่อยให้เขาไปแล้วหาชีวิตที่เขาต้องการด้วยลำแข้งของเขาเอง

คอรีจากปัตตานีบ้านเกิดเพื่อมาเรียนหนังสือเมืองใหญ่กว่าที่อย่างยะลาหลังจากจบ ม.3 ที่ รร.ตือเบาะ ก็เขามา ม.4 ที่ รร.ธรรมวิทยามูลนิธิ ที่นั่นเขาต้องต่อสู้ชีวิตด้วยความรับผิดชอบอย่างจริงจัง เพราะเขาต้องมาเช่าบ้านอยู่ลำพังโดยที่ไม่
มีครอบครัวดูแล ที่สำคัญมันอยู่ในช่วงของวัยรุ่นที่สามารถจะออกทะเลได้เสมอ "โชคดีที่ผมไม่เกตอนวัยรุ่นเพราะผมชอบเล่นฟุตบอล เลิกเรียนก็มาเล่นฟุตบอลซ้อมบอล โค้ชเขาก็ดูแลเข็มงวดดี จึงนับว่าเป็นโชคดีที่ผมไม่เสียผู้เสียคนก่อน"

ติดตามตอนที่ 2....เร็วๆ นี้


รูปเยาวชน 19 ปี แพ้เกาหลี 2-0 เลย ชูนิ้วตามรูป